به عمامۀ این چهار نفر
خوب توجه کنید. در هیچ منطقۀ ایران اینگونه مردم عمامه بسر وجود ندارد. فردوسی نه
فارس و نه ایرانی بود به احتمال زیاد او هندی بود که قدرت شعرور گفتن را داشت. افرادی بخصوصی
قصه های مورد نظرشان را با سیم و زر در اختیار فردوسی قرار می دادند و او هم آن
قصه ها را بصورت شعر در می آورد.
بهر حال، در اواخر عمرش از شعرور گفتن بخاطر قطع شدن جیره اش
مثل سگ پشیمان می شود و برای روشن شدن مطلب که به مزدور بودنش اشاره می کند، شعری
زیر را می سراید.
از آن نامور نامداران شهر / علی دیلمی بودلف راست شهر
که همواره کارم به خوبی روان / همی داشت آن مرد روشن روان
ابونصر وراق بسیار نیز / بدین نامه از مهتران یافت چیز
حسین قتیب است زآزادگان / که از من نخواهد سخن رایگان
ازویم خور و پوشش و سیم زر / از او یافتم جنبش و پای و پر
نی ام آگه از اصل و فرغ و خراج / همی غلطم اندر میان دواج
...........
چندی پیش فریدون جنیدی از فارس های ابله 30 هزار بیت از شاهنامه را حذف کرد و گفت که
این اشعار شرم آور از فردوسی نیستند!
با این حساب جنیدی قبول می کنند که اشعاری به شاهنامه اضافه
شده، حالا 30 هزار بیت، 40 هزار بیت یا 50 هزار بیت معلوم نیست اما سوال اینجاست
که چه کسی صلاحیت تشخیص آن را دارد که کدام قسمت از شاهنامه از فردوسی است و کدام
قسمت آن از فردوسی نیست؟ شاید همان 30 هزار بیت شرم آوری که جنیدی برای طهیر
فردوسی زن ستیز حذف کرده از فردوسی باشد و 30 هزار بیت دیگری را که قبول می کند از
فردوسی جهل پرور، زن ستیز و ضد تمدن نباشد.
